به گزارش روابط عمومی سازمان فرهنگ و ارتباطات اسلامی، نشست «آموختن از ایران» با محوریت تأمل در هشتاد و یکمین سال استقلال جمهوری اندونزی و گرامیداشت میلاد پیامبر اکرم(ص) در سال ۱۴۴۸ هجری قمری از سوی Mandala Project و با همراهی انجمن فارغ‌التحصیلان دانشکده علوم اجتماعی و سیاسی جاکارتا در مجموعه Gerak Gerik Cafe & Book Store  در منطقه چیپوتات، تانگرانگ جنوبی برگزار شد.

در آغاز این برنامه، یحیی جهانگیری، رایزن فرهنگی جمهوری اسلامی ایران در اندونزی در سخنان خود با تأکید بر ضرورت یادگیری متقابل میان ملت‌های مسلمان اظهار کرد: کشورهای اسلامی باید تجربه‌های تاریخی و معاصر یکدیگر را، به‌ویژه در حوزه استقلال و مبارزه با استعمار، با هم به اشتراک بگذارند.

وی گفت: ایران و اندونزی، هر دو دارای تجربه‌های مهم و پرهزینه‌ای در مسیر استقلال و مقابله با اشکال مختلف سلطه هستند و از همین رو می‌توانند از تجربه‌های یکدیگر بیاموزند.

به گفته جهانگیری، «آموختن از ایران» نباید به معنای تقلید از یک الگو باشد، بلکه مقصود، گفت‌وگوی میان تجربه‌ها و استخراج درس‌های مشترک برای آینده جهان اسلام است.

رایزن فرهنگی کشورمان در اندونزی تأکید کرد: استقلال صرفاً به معنای استقلال سیاسی و خروج نیروهای استعمارگر از یک سرزمین نیست.

وی با اشاره به اندیشه‌های امام خمینی(ره) خاطرنشان کرد: در گفتمان انقلاب اسلامی، استقلال دارای ابعاد مختلف سیاسی، اقتصادی، فکری، فرهنگی و معنوی است.

جهانگیری افزود: رهبر شهید ایران نیز مسئله استقلال فکری و علمی را از مسائل بنیادین یک جامعه مستقل می‌دانست و بر این باور بود که یک کشور ممکن است از لحاظ سیاسی مستقل باشد، اما همچنان در دانش، الگوهای فکری، فرهنگ و تعریف خود از پیشرفت، وابسته باقی بماند.

وی در همین چارچوب، بحث اسلامی‌سازی علوم و تلاش برای تولید دانش متناسب با مبانی و نیازهای جوامع اسلامی را یکی از دغدغه‌های مهم فکری در ایران دانست و از نظریه «تمدن نوین اسلامی» به‌عنوان تلاشی برای عبور از وابستگی فکری و تمدنی و رسیدن به مرحله‌ای از تولید مستقل دانش، فرهنگ و الگوی زندگی یاد کرد.

رایزن فرهنگی کشورمان در اندونزی، بخش دیگری از سخنان خود را به اشکال جدید استعمار در جهان امروز اختصاص داد و گفت: استعمار معاصر الزاماً با اشغال نظامی، سرباز و تصرف سرزمین آغاز نمی‌شود؛ بلکه ممکن است در قالب سلطه بر ذهن، اطلاعات، فناوری و نظام تولید معرفت ظاهر شود.

وی از پدیده‌ای با عنوان «بردگی تکنولوژیک» و «بردگی معرفتی» یاد کرد و افزود: در عصر هوش مصنوعی، بشر با شکل تازه‌ای از وابستگی روبه‌روست؛ وابستگی‌ای که گاه در ظاهر با عناوینی مانند آزادی اطلاعات، دسترسی آزاد به فناوری و پیشرفت تکنولوژیک عرضه می‌شود، اما می‌تواند به تمرکز قدرت تولید و مدیریت اطلاعات در دست شمار محدودی از بازیگران جهانی منجر شود.

جهانگیری افزود: اگر جوامع صرفاً مصرف‌کننده فناوری، داده و معرفتی باشند که دیگران تولید و مدیریت می‌کنند، شکل تازه‌ای از استعمار شکل خواهد گرفت؛ استعماری که این بار نه الزاماً سرزمین، بلکه ذهن و قدرت تصمیم‌گیری انسان‌ها را در اختیار می‌گیرد.

وی از اندیشمندان ایران، اندونزی و دیگر کشورهای اسلامی خواست نسبت به این نسل جدید از استعمار حساس باشند و درباره راه‌های رهایی معرفتی، استقلال علمی و حاکمیت بر داده و فناوری به‌صورت جدی بیندیشند.

سومین مؤلفه‌ای که جهانگیری آن را از تجربه جمهوری اسلامی ایران قابل تأمل دانست، جایگاه مردم بود. وی در این باره گفت: در قاموس جمهوری اسلامی، حضور مردم نباید فقط به روز انتخابات محدود شود؛ به‌گونه‌ای که مردم صرفاً در زمان رأی‌گیری به صحنه فراخوانده شوند و سپس تا انتخابات بعدی نقشی برای آنان تعریف نشود.